ஶ்ரீராம எனறழைத்து…..
பல்லவி
ஶ்ரீராமா என்றழைத்து உனையே துதித்தேன்
நீயே கலியகத்தில் கண்கண்ட தெய்வம்
அனுபல்லவி
நாராயணன் மாதவன் கேசவனென்று
ஓராயிரம் பெயர் உனக்கிருந்தாலும்
சரணம்
தீரா வினை தீர்க்கும் தினகரகுலத்தோனே
காரார் குழலாள் ஜானகியின் கரம் பிடித்த
மாராபி ராமனே மன்னு பரந்தாமனே
பாராளும் வேந்தனே பரமபத நாதனே
கேசவா மாதவா…..
பல்லவி
கேசவ மாதவ கோவிந்தா் என்றழைத்து
ஆசையுடனுனைத் துதித்துப் போற்றினேன்
அனுபல்லவி
ஈசனும் பிரமனும் போற்றி வணங்கிடும்
பேசும் தெய்வமே கலியுக க்கடவுளே
சரணம்
காசினியோர் கொண்டாடும் மாசிலாமணியே
கேசியெனும் குதிரை முக அரக்கனைக்கொன்றவனே
பாசத்தளைகளைக் களைந்திடும் பரந்தாமனே
வாச மலர் தூவியுன் மலர்ப்பதம் பணிந்து
சாமிநாதன் எனை…..
பல்லவி
சாமிநாதன் எனைக் காத்தருள வேண்டும்
வள்ளி மணாளன் வேலாயுதன் சிங்காரவேலன்
துரிதம்
பாமரர் பண்டிதர் நரர் சுரரிந்திரன் நாரதர் நான்முகன்
பாமகள் பூமகள் சுகசனகாதியர் கரம் பணிந்தேத்தும்
அனுபல்லவி
காமனை எரித்த சிவன் மகன் கார்த்திகேயன்
தாமரை நாபன் கேசவனின் அன்பு மருமகன்
சரணம்
பூமிநாதன் வாமத்திலமர்ந்திருக்கும்
காமேச்வரி மலைமகள் கொஞ்சும் குமரன்
மாமறைக்குப் பொருள் சொன்ன சிவகுமரன்
பாமரரும் பண்டிதரும் வணங்கும் தமிழ்க்கடவுள்
நாராயணனே……
பல்லவி
நாராயணனே முழுமுதற் கடவுள்
ஶ்ரீராமனுமவனே ஶ்ரீகிருஷ்ணனுமவனே
அனுபல்லவி
பேராயிரமுடைய சாரங்கபாணியவன்
ஆராவமுதன் அழகியமணவாளன்
சரணம்
தீராவினை தீர்க்கும் திருவரங்கநாதன்
காரார் குழலாள் ஶ்ரீ மகாலக்ஷ்மியை
மார்பினில் வைத்திருக்கும் வைகுண்டவாசன்
பாரோர் பணிந்தேத்தும் குறையில்லா கோவிந்தன்
*******
“ குறையில்லா கோவிந்தன் “
கலியுகத்தில் கண்கண்ட தெய்வம் திருவேங்கடமுடையான். திருமலை திருப்பதியில் நின்ற திருக்கோலத்தில் எழுந்தருளி பக்தர்களுக்கு அருள் பாலிக்கிறார் பெருமாள். பெருமாளுக்கு ஆயிரம் நாமங்கள். அவற்றுள் சிறப்பு மிக்க நாமங்கள் பன்னிரண்டு. அவற்றுள்ளும் சிறப்பு மிக்க நாமமாகப் போற்றப்படுவது `கோவிந்தா' என்னும் நாமம். பாகவதத்தில் பகவான் கிருஷ்ணருக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்யும்போது சூட்டப்பட்ட நாமம் `கோவிந்தா' என்பது. ஆதி சங்கரரும் தனது பஜகோவிந்தத்தில் கோவிந்த நாமத்தையே முன்னிலைப்படுத்துகிறார். ஆண்டாள், `குறையொன்றும் இல்லாத கோவிந்தா' என்று சொல்லிப் போற்றுகிறார். அவதாரத்தில் கிருஷ்ணாவாதாரமே பிடிக்கும் என்பதுபோல், நாமங்களில் 'கோவிந்தா...' என்ற நாமமே மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது என்கிறான் மாயக்கண்ணன்..
அந்தப் பெயரில் அப்படி என்னதான் உள்ளது ? 'கோவிந்தா' என்ற சொல் மட்டுமே அவனது பத்து அவதாரங்களையும் குறிக்கும்.
'கோ' என்றால் உலகம், 'விந்தன்' என்றால் காப்பாற்றுபவன். இந்த உலகத்தின் உயிர்களை எல்லாம் காப்பாற்றுபவன் என்று பொருள். கோ என்பதற்கு வேதம் என்றும் பொருள். வேதத்தை மீட்டுத் தந்த மச்சாவதாரத்தையும் கோவிந்தம் குறிக்கிறது. கோ என்றால் பர்வதம் என்ற பொருளும் உண்டு. மலையைத் தாங்கிய கூர்மாவதாரத்தையும் கோவிந்தம் நினைவு ஊட்டுகிறது.
பூமியையும் கோ எனலாம். கோவிந்தா எனும்போது பூமியைத் தனது கொம்பினால் தூக்கிய வராக அவதாரமும் மனதில் தோன்றுகிறது. நரசிம்மனுக்கும், வாமனனுக்கும், பரசுராமனுக்கும் கோவிந்தன் என்பது மற்றுமொரு பெயரே. கோ என்றால் ஆயுதம். சமுத்திரத்து நீரைச் சரித்து பூமியைக் கலப்பையால் இழுத்ததால் பலராமனுக்கும் கோவிந்தன் என்ற பெயராயிற்று.
கோ என்றால் பசு. பசுவை ரட்சித்தவன் என்பதால் கண்ணனுக்கும் கோவிந்தன் என்ற பெயராம்.
இப்படி, ஒவ்வொரு அவதாரத்திலும் கோவிந்த நாமம் ஒலிக்கிறது. கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிய காரணத்தால் கண்ணனுக்கு கோவர்த்தனன் என்று பெயர் சூட்டி பட்டாபிஷேகம் செய்தான் இந்திரன்.
அப்படிப்பட்ட, ஞானத்தின் தெய்வமான, குறையொன்றும் இல்லாத கோவிந்தனைத் தொழுது வணங்கினால், அவனது பத்து அவதாரங்களையும் ஒன்று சேர்த்து வணங்கிய பலன் கிட்டும். இதையே 'குன்றம் ஏந்தி குளிர்மழை காத்தவன், அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான், பரன் ஒன்று சேர் திருவேங்கட மாமலை ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே..' என்று நம்மாழ்வார் பாடிட, அதனை நன்குணர்ந்த கோதை, குறைகள் அனைத்தையும் தீர்த்திடும், கோவிந்த நாமாவளியைப் பாடி மகிழ்ந்திட இருபத்து எட்டாம் நாளன்று அழைக்கிறாள் ..!!
நித்தம் ஒரு புதுப்பாடல்…..
பல்லவி
நித்தம் ஒரு புதுப்பாடல் உனைப்போற்றி நான் பாட
உத்தமனே கேசவனே நீயனக்கு அருள்வாய்
அனுபல்லவி
பத்து தலை ராவணனின் கதை முடித்த ராகவனே
வித்தகர் ஞானியர் போற்றும் சத்தியமூர்த்தியே
சரணம்
உத்தமி திருமகளைத் தன் மார்பில் சுமப்பவனே
நித்திலத்தொத்தெனும் நாமம் உடையவனே
கத்தும் கடலலை மீதுறங்கும் திருமாலே
சித்தத்தில் வைத்து நான் துதிக்கும் நாராயணனே
என்னைக்காக்க…..
பல்லவி
என்னைக்காக்க உனையன்றி வேறு யாருளார்
சென்ன கேசவனே செங்கமல நாயகனே
அனுபல்லவி
புன்னை மரத்தடியே புல்லங்குழலூதி நிற்கும்
கண்ணனே கார்மேகவண்ணனே கோவிந்தா
சரணம்
அன்னை தேவகியின் அன்புச் செல்வனே
உன்னை நினைந்துருக்கும் ராதையின் மனங்கவர்
கன்னலே தேனே கம்சனை மாய்த்தவனே
சொன்ன வண்ணம் செய்த திருமாலே நாராயணா
உத்தமனே ஶ்ரீராமா…..
பல்லவி
உத்தமனே ஶ்ரீராமா உனைக்கூவியழைத்தேனே
சத்தமுன் காதில் விழவில்லையா கேசவனே
அனுபல்லவி
பித்தன் சிவன் போற்றிய நாமமுடையவனை
கத்தும் கடல் நடுவே கிடந்துறங்கும் நாராயணனே
சரணம்
எத்தனையோ ஜென்மங்களாய் செய்த பாவங்கள்
அத்தனையும் சேர்ந்தெனை வாட்டுதே
மொத்தமும் தொலையவே உனைத் துதித்தேன்
மெத்தனேனய்யா ஶ்ரீராமா உனக்கு
