ஆடியில்…..
பல்லவி
ஆடியில் ஆடி வருந்தேனே அம்பிகையே
நாடி வருவோர்க்கு நல்லருள் புரிபவளே
அனுபல்லவி
பாடிப் பரவசித்தேன் உனது லீலைகளை
ஈடிணையில்லாத கேசவன் சோதரி
சரணம்
தேடி வரும் பக்தருக்கு நலமனைத்துமருள்பவளே
சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடியும் கலைமகளும்
கூடிக் குலவிடும் குலமகளே மலைமகளே
ஓடி வந்து எனக்கருள வேண்டுமெனத் துதித்தேன்
“மாய பிம்பம்”
கண்ணாடியில் பார்த்தேன்
ஆம் முகம் தெரிந்தது
அடிக்கடி பார்க்கும் என் முகம் தான்
சற்றே வயதாகிவிட்டதோ,
கண்ணாடிக்கு வயதாவதில்லை, எனக்குதான்
அங்குமிங்கும் சின்னச்சின்ன சுருக்கங்கள்
கோடி முறை பார்த்தாலும் ஆடி பொய்சொல்லாது
முகம் மட்டும் தான் காட்டும் மனம் காட்டாது
ஆம், தீர்மானம் சரியே, இனி கண்ணாடி பார்க்கத் தேவையில்லை
புது சித்தர்
காசும் பணமும் பாசமுள்ள பிள்ளைகளும்
ஆசை மனையாளும் இருந்தென்ன லாபம்
ஈசனை நினையாத நீசரவரிறந்த பின்னே
இவையெதுவும் வாரா அவர் போகும் வழிக்கே
என் செல்லக்கிளியே !
மனமெனும் மாயை
குதிரைகளே உங்களைப்போலென்னால்
வேகமாக ஓட முடியாது
பறவைகளே உங்களைப் போலென்னால்
விண்ணில் பறக்க இயலாது
ஆமைகளே உங்களைப்போலென்னால்
மிக நிதானமாகச் செல்ல முடியாது
ஆனல் உங்களை விட சிறந்தது என் மனது
என் மனத்தால் குதிரைகளை விட விரைந்தோட முடியும்
பறவைகளை விடப் பாய்ந்து செல்ல இயலும்
நினைத்தால் ஆமையைவிட மந்தமாக இயங்கமுடியும்
கண்டம் விட்டுக் கண்டம் நொடியில் சென்றிடும்
விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் நினைதவுடன் தாவும்
ஒளியையும் ஒலியையும் விஞ்சும் வேகம் கொண்டது
படைத்தவனையே காணும் பாக்கியம் கொண்டது
முயன்றால் இயலாதென்பதெதுவும் மனதிற்கில்லை
காலை நடைப்பயிற்சி
இருள் விலகாத காலை நேரம்
சாலை ஓரம் நடக்கத் தொடங்கினேன்
பச்சைப் புல் வெளியில் தொடர்ந்தேன் நடையை
கிழக்கு வெளுக்கத் தொடங்கும் தருணம்
சிறு சிறு பறவைகள் வானில் அழகுடன்
பறப்பதைக்கண்டு மனம் களிப்புற்றது
வானமும் பூமியும் சேரும் தொலைவில்
கீழ் வானம் சற்றே சிவக்கக் கண்டேன்
கதிரவன் உதிக்கத் துவங்கும் சமயமோ
பனித்துளி ஈரம் புற்களை நனைத்தது
மணம் தரும் மலர்கள் செடிகளில் பூத்தது
விடியலின் காட்சி வீதியில் ஓவியமாய்
கண் முன் அழகுடன் படம்போல் விரிந்தது
இமவான் மகளே…..
பல்லவி
இமவான் மகளே எனைக்காத்தருள்வாய்
உமா மகேச்வரி கேசவன் சோதரி
துரிதம்
அமரரும் முனிவரும் அமரேந்திரனும்
குமரன் கணபதி அனைவரும் வணங்கிடும்
அனுபல்லவி
சம மென தனக்கொருவர் இல்லாதவளே
சமரிட்டு மகிடன் தலை கொய்தவளே
துரிதம்
கமலாசனனும் கமலநாபனும்
நமச்சிவாயனும் கரம் பணிந்தேத்தும்
சரணம்
கமல மலரமர் கலைவணி சரச்வதியும்
கமல மலர்க்கரத்தாள் திருமகளும் நேசிக்கும்
கமலாம்பிகையே கற்பக தருவே
கமலபதம் பணிந்து உனைச் சரணடைந்தேன்
அம்பிகையே ! உன் கேசமானது மணமுள்ள பூக்களின் வாசஸ்தலம். உன் பாத தூளியோ தேவர்களின் அடைக்கலம் ஆகவும் உள்ளது. உன் சிரிப்பின் ஒளியானது மந்தாரப் பூக்களைப் போல் வெண்மை நிறத்தில் ப்ரகாசிக்கிறது. உன் பாதச் சிலம்புகளோ மெதுவான மந்த்ர சப்தங்களைப் போல ஒலிக்கின்றன. கலஹம் ஸமேத்ய கலஹம்ஸமேத்ய என இரண்டு வித அர்த்தமுடைய ப்ரயோகம் கவியின் சிலேடை வர்ணனையை எடுத்துரைக்கிறது.
மேலும் சௌந்தர்ய லஹரியில்
ததாநே தீநேப்ய: ஸ்ரியமநிஸ-மாஸாநுஸத்ருஸீம்
அமந்தம் ஸெளந்தர்ய-ப்ரகர-மகரந்தம் விகிரதி
தவாஸ்மிந் மந்தார-ஸ்தப-ஸுபகே யாது சரணே
நிமஜ்ஜந்-மஜ்ஜீவ: கரணசரண: ஷட்சரணதாம்
பொருள்: தேவி! உன் பாதக்கமலங்கள் எப்போதும் ஏழை, எளியவர்க்கெல்லாம் அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப அளவற்ற செல்வத்தைத் தந்தருள்பவை. அதிகமான அழகிய மகரந்தத் தேனைப் பெருகியோடச் செய்பவை. கற்பகத் தருவின் பூங்கொத்துப் போலுள்ளவை. இத்தகைய உன் பாதக்கமலங்களில், ஐம்புலன்கள், மனம் ஆகிய ஆறு கால்களுடன் புகுந்து உறையும் வண்டின் தன்மையை என் ஜீவன் அடைவதாக!என்கிறார் ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர்....
அம்பிகையே……
பல்லவி
அம்பிகையே உன் மலர்ப்பதம் பணிந்தேன்
நம்பித் துதிப்பவர்க்கு அருள் தரும் ஶ்ரீலலிதா
அனுபல்லவி
செம்பொன்னரங்கன் கேசவன் சோதரியே
சம்புவும் பிரமனும் திருமாலும் வணங்கிடும்
சரணங்கள்
மணமுள்ளபூக்களின் இருப்பிடமுன் கருங்குழல்
அணங்குன் பதகமலம் தேவர்கள் அடைக்கலம்
கணகணக்கும் சிலம்பொலி மந்திர ஓசைகள்
அணிகலனுனது வெண்ணிறப் புன்னகை
பொருள் தரும் கற்பகத்தருவுன் திருப்பதம்
அருள் தேன் சுரந்திடுமுன் பாதகமலங்களை
ஐம்புலனுடனென் மனமும் சேர்ந்து
ஆறு கால் வண்டாகி அடைக்கலம் வேண்டினேன்
