நான் பார்க்காவிட்டாலென்ன…..
பல்லவி
நான் பார்க்காவிட்டாலென்ன கோவிந்தா
நீயெனைப் பார்த்தால் போதும் கோவிந்தா
அனுபல்லவி
ஊனுயிர் தந்ததெல்லாம் நீதானே கேசவனே
மீனுருவாய்ப் பிறந்து வேதங்களை மீட்டவனே
சரணம்
ஆனிறை மேய்த்தவனே ஆதிமூலமே
வானுறை தேவர்களும் சுகசனகாதியரும்
கானுறை முனிர்களும் அனைவரும் வணங்கிடும்
தீன சரண்யனே திருமாலே கோவிந்தா
நம்பித் துதிப்பார்க்கு….
பல்லவி
நம்பித் துதிப்போர்க்கு அன்புடனே அருள் தரும்
அம்பிகையை முப்பிடாதியம்மனைத் துதித்தேன்
அனுபல்லவி
இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் துணையென விளங்கும்
அம்புய நாபன் கேசவன் சோதரி
சரணம்
உம்பர் முனிவர் பணி உமையவளவளே
செம்பொன் மேனியன் சிவபெருமான் நாயகி
வெம்பவக் கடல் கடக்க உதவிடுமழகு
செம்பஞ்சுக் குழம்பணிந்த பாதம் பணிந்து
இன்றைய திவ்ய ஸேவை....
திரு அல்லிக்கேணி ஸ்ரீ பார்த்தசாரதி பெருமாள் ரத்னாங்கி ஸேவை...
கற்றிலேன் கலைகள்;
ஐம்புலன் கருதும் கருத்துளே
திருத்தினேன் மனத்தை
பெற்றிலேன் அதனால்
பேதையேன் நன்மை; பெரு
நிலத்தாருயிர்க்கெல்லாம்
செற்றமே வேண்டித்
திரிதருவேன்; தவிர்ந்தேன்;
செல்கதிக்கு உய்யுமாறெண்ணி
நல்துணையாகப் பற்றினேன்
அடியேன் நாராயணா
என்னும் நாமம்.. __திருமங்கை ஆழ்வார்
முனைப்புடன் துதித்தேன்…..
பல்லவி
முனைப்புடன் துதித்தேன் கேசவனே உன்னை
எனையாட்கொள்ள வேண்டுமென வேண்டி
அனுபல்லவி
வினைப்பயனால் கட்டுண்டு இவ்வுலகிலுழன்றேன்
உனை நினையாமலே வீணிலலைந்தேன்
சரணம்
உனைத்துதிக்கும் கலைகளேதும் கற்றவனில்லை
எனையாட்டுவிக்கும் புலன்வழியே சென்றேன்
தினையளவும் நற்செயல் புரியாமல் திரிந்தேன்
அனைத்தும் நாராயணனே என்றறிந்த பின்னே
சொன்தையே சொல்லி….
பல்லவி
சொன்னதையே சொல்லி உனை சலிப்படைய வைக்கிறேன்
என்ன செய்ய கேசவனே நீ இருப்பதும் அப்படித்தானே
அனுபல்லவி
பன்னகசயனனென்றும் பாற்கடல்வாசனென்றும்
உன்னைச் சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்லுவது
சரணம்
இன்னும் நீ படுப்பதோ பாம்பணை மீதுதான்
நன்றாகக்கிடப்பதுவோ பாலாழி நடுவில்தான்
மின்னும் சக்கரமும் சங்கும் கதையும்
கைவாளும் வில்லுமனைத்துமதுவேதான்
நன்றுனைப் பணிந்திருக்கும் சனகாதிமுனிவர்களும்
உன்னருகே வீற்றிருக்கும் திருமகளும் மாற்றமில்லை
என்றுமுனைப்பாடுமாழ்வாரும் நாரதரும்
இன்றுமவரேதான் எதுவும் புதிதல்ல
நல்லதையும்…..
பல்லவி
நல்லதையும் கண்ணனையும் நினைத்து நடந்தால் போதும்
எல்லா நன்மையும் தானே தேடி வரும்
அனுபல்லவி
சொல்லுக்கடங்காத அழகன் கேசவனுடனே
வல்லரக்கர் குலமழித்த ஶ்ரீவாசுதேவனையும்
சரணம்
அல்லலிடரனைத்தும் தானே தொலைந்திடும்
வல்வினை பவ பயம் தீயவை விலகிடும்
இல்லாமையென்பதே இல்லாமல் போய்விடும்
செல்வம் குலம் கல்வி நல்வாழ்வு பெருகும்
கண்ணே கருமணியே…..
பல்லவி
கண்ணே கருமணியே மாணிக்கமே எனப்போற்றி
வண்ணமுற அழைத்துன் திருவடி பணிந்தேன்
அனுபல்லவி
கண்ணனெனும் பெயருடைய கேசவனே மாதவனே
எண்ணம் முழுதும் நிறைந்திருக்குமுனையே
சரணம்
மண்ணையுண்ட வாயனே மதுசூதனனே
புண்ணியம் செய்தோர்க்குக் கண்ணெதிரில் தெரிபவனே
அண்ணன் கோவில் பெருமாளே அணிவிளக்கே
வண்ணமலர் தூவி வாஞ்சையுடன் துதித்தேன்
சக்தியே உந்தன ….
பல்லவி
சக்தியே உந்தன் மலர்ப் பதம் பணிந்தேன்
பித்தன் மனையாளே கேசவன் சோதரியே
அனுபல்லவி
முக்தி பெற உந்தன் தாள் பணிவதன்றி
உக்தி உபாயம் வேறறியேனதனால்
சரணம்
சக்தி நீயே கதியென உன்னை
பக்தியுடன் துதிக்கும் பக்தருக்கெல்லாம்
நற்கதி நல்கிடும் அன்னையே பரமேச்வரி
உத்தமியே கௌரி உமாமகேச்வரி
